۱٢رمضان۱۴۳۴هجری قمری

یکشنبه ۳٠تیرماه۱۳۹۲

 

یا عماد من لا عماد له(ای ستون استوار کسی که تکیه گاهی ندارد)

حضرت سید الشهدا در دعای عظیم عرفه با خرا مناجات می کند:"ای خدا!تویی پناهم هر گاه که طرق زندگانی بر من مشکل شود و زمین با همه ی فراخی بر من تنگ شود و اگر رحمتت نبود هر آینه از هلاکت شدگان بودم."و هر که را که زمین تنگ شود و آسمان مانع،تکیه گاهی محکم و ستونی  استوار نباید مگر حضرت حق جل و علا و تامل برانگیز آنکه خدا،آسمان را به ستونهایی افراشت که به دیده نیایند.

 

تکیه می کنم به تو.تکیه گاه من تویی.به هرچه تکیه کنم سخت سست است.به هر چه تکیه کنم ناپایدارتر از آن است که بتوان به او تکیه کرد.تکیه گاه من تویی،چون بهتر از تو تکیه گاهی نیست. تکیه گاه من تویی،چون من به کسی جز تو اعتماد ندارم. تکیه گاه من تویی چون کسی جز تو پایدار نیست؛به ناپایدار چون تکیه کنم؟

ما آدم های بی کس دو دسته ایم.یا از بی کسی خود خبر داریم یا بی خبریم.

من کوشیده ام چشمانم را باز نگه دارم.کوشیده ام فریب خودم را نخورم.کوشیده ام فریب جهان را نخورم.کوشیده ام همیشه ببینم و بدانم  که تکیه گاه و پناهی ندارم.

تو تکیه گاهم باش.