۱۱رمضان۱۴۳۴هجری قمری


شنبه٢۹تیرماه  ۱۳۹٢

 

یا مقصد من لا مقصد الیه(ای آنکه مقصدی جز او نیست)

در دایره ی آفرینش،که از عالی ترین مبداء،که ذات اقدس الهی باشد،آغاز شده است و نازل شده است و دنیای خلق ،دون ترین و پست ترین مکان است که به سوی مبداء صاعد خواهد شد که فرموده اند:"به درستیکه از خداییم ،و به درستیکه همه ی ما به سوی او بازمی گردیم"هر انچه باشند،نیکوکار و زشت رفتار،هر که باشد در فصل نازل آفرینش است که مقصد همه جز او نیست و همه،هر آنگونه که بوده اند،در منزل عالی آخرت که همانا عالی ترین است در محضر حق حاضر خواهند بود.

 

یکی شمال می رود،یکی جنوب.یکی بلند می پرد،یکی کند می رود.یکی پول را مقصد گرفته،یکی آرامش را،یکی آفتاب را،یکی سایه را،یکی هوس قله دارد،یکی مجنون قعر دریاهاست.

یکی مکر پیشه کرده،یکی صدق.یکی علم می جوید،یکی اعتبار.سرگیجه می گیرم در این آشفته بازار.

مقصد کجاست؟

این همه آدم و این همه مقصد.می رسند به چیزهایی که می خواهند؟می توانند برسند؟

سرگیجه می گیرم در این آشفته بازار.گاه می بینم یکی تند از کنارم رفت.سال ها دوستی را در یک تصمیم،یک اراده برای رسیدن به آن مقصد باید کنار بگذارد و برود.و کنار میگذارد و می رود.

من اما نگران نیستم.می دانم بساط همه ی این مقصد ها برچیده خواهد شد.

می دانم دوباره همه دور هم جمع می شویم.جایی که مقصد نهایی همه است.

پیش روی تو.